پشت لب هاش عرق کرده بود , گاهی این پهلو , گاهی آن پهلو می شد . پله های بدون نرده  را با کاشی های نقطه دار یکی یکی  پاورچین بدون دمپایی گذشت , البته دمپایی  در دستش بود , البته  بعدن دمپایی را به پایش کرد. دروازه کهنه بود و زنگ خورده و سبز , مثل در امامزاده سبز , توی آفتاب یه طرفش توی حیاط , یه طرف دهانش  را که کف کرده بود روبروی کوچه گاهی  باز میکرد گاهی نه . کوچه خاکی بود , از اون کوچه خاکی هایی که حالا توی غربت دلت  براش لک می زنه , غنج  می ره , از  اون کوچه خاکی های دم غروب , نم بارون , بوی خاک , از اون کوچه ها بود. لنگه شو نه توی  لندن می بینی نه  بروکسل ,تازه کوچه  بن  بست هم نبود و انتهاش  به خیابانی منتهی  می شد که شانزده سال بعد خیلی ها را خورد , حتی دایی ناصر  را توی همین خیابان گرفتند و بردند .

دروازه روی پاشنه چرخید , آرام , غیژژ , ریخت یک کمی توی حیاط , یک کمی توی کوچه .  انتهای کوچه توی آفتاب می زد توی چشم ,کمی شبیه بخار روی کتری بود و تار بود و گنگ مثل همین عکسهای توی آلبوم که حالا قهوه ای شده  با لکه های زرد روی  پوست ,مثل چشم های کنده شده ی دایی ناصر کنار مامان طاهره و عمه مهین توی حافظیه و امضای پشت عکس :  یادگاری 30 خرداد 1344

هیچ کس توی کوچه نبود , خانمی  با چادر سیاه , از همان خانم هایی که دوباره شانزده سال بعد آمد جلو دستم را گرفت و گفت  ییا بریم ... کارت دارم....گفت کجا؟  حرف نزن........بیا....... نمی دانم........... کوچه تمام شد ,خیایان تمام  شد .

کجا می رفت  نمی دانم , گفتم : خانم شما نان فتیرک دوست دارین ؟   نه  ندارم

خیالش  راحت  شد         خوب  پس من را نمی کشه , آخه مامان طاهره گفته بود بچه دزد وقتی بچه ای را می دزده  فقط غذا بهش نان فتیرک می ده , بعد هم اونو می کشه.

طاقی های شیراز آجری , دالان ها که حالا خیابانی شده در پاریس , میدانی در بروکسل  زیر دمپایی نارنجی  با گل آفتاب گردون..... بریم تو ......  رفتیم ..........