من کم می آورم    آن ها زیاد

دیگر به این اتاق نمی آیم   و   این خانه دیگربه من نمی آید

فارسی بریز   در تابستانی که چهل درجه زیر صفر

تا پرده با میز رفیق شود

دختر باشد پرده

 پسر پنجره

هیز هیز    دوشیزه  است  این خیابان

قاطی پاطی توی هم      النگو تکان نده چراغ سبز

کبود و کتک خورده

فراری   پناهنده    

قرمز می شوم پشت تو

بازی بازی  تاب  آوردم

آن وسط

 کنار دست ودود      من چکش هستم        تو انبر دست  

بروکسل برفی و وحشی    بدون امامزاده

 نیمی از من افتاده بر اسفالت

 نیم دیگر من  قد می کشد مثل جرثقیل

پشت لب هاش عرق کرده بود , گاهی این پهلو , گاهی آن پهلو می شد . پله های بدون نرده  را با کاشی های نقطه دار یکی یکی  پاورچین بدون دمپایی گذشت , البته دمپایی  در دستش بود , البته  بعدن دمپایی را به پایش کرد. دروازه کهنه بود و زنگ خورده و سبز , مثل در امامزاده سبز , توی آفتاب یه طرفش توی حیاط , یه طرف دهانش  را که کف کرده بود روبروی کوچه گاهی  باز میکرد گاهی نه . کوچه خاکی بود , از اون کوچه خاکی هایی که حالا توی غربت دلت  براش لک می زنه , غنج  می ره , از  اون کوچه خاکی های دم غروب , نم بارون , بوی خاک , از اون کوچه ها بود. لنگه شو نه توی  لندن می بینی نه  بروکسل ,تازه کوچه  بن  بست هم نبود و انتهاش  به خیابانی منتهی  می شد که شانزده سال بعد خیلی ها را خورد , حتی دایی ناصر  را توی همین خیابان گرفتند و بردند .

دروازه روی پاشنه چرخید , آرام , غیژژ , ریخت یک کمی توی حیاط , یک کمی توی کوچه .  انتهای کوچه توی آفتاب می زد توی چشم ,کمی شبیه بخار روی کتری بود و تار بود و گنگ مثل همین عکسهای توی آلبوم که حالا قهوه ای شده  با لکه های زرد روی  پوست ,مثل چشم های کنده شده ی دایی ناصر کنار مامان طاهره و عمه مهین توی حافظیه و امضای پشت عکس :  یادگاری 30 خرداد 1344

هیچ کس توی کوچه نبود , خانمی  با چادر سیاه , از همان خانم هایی که دوباره شانزده سال بعد آمد جلو دستم را گرفت و گفت  ییا بریم ... کارت دارم....گفت کجا؟  حرف نزن........بیا....... نمی دانم........... کوچه تمام شد ,خیایان تمام  شد .

کجا می رفت  نمی دانم , گفتم : خانم شما نان فتیرک دوست دارین ؟   نه  ندارم

خیالش  راحت  شد         خوب  پس من را نمی کشه , آخه مامان طاهره گفته بود بچه دزد وقتی بچه ای را می دزده  فقط غذا بهش نان فتیرک می ده , بعد هم اونو می کشه.

طاقی های شیراز آجری , دالان ها که حالا خیابانی شده در پاریس , میدانی در بروکسل  زیر دمپایی نارنجی  با گل آفتاب گردون..... بریم تو ......  رفتیم ..........

جا بود این جا که آمدیم ؟

در جا بود

یا در سر جای خودش نبود از اوّل

حالا چه خوب دست کسی به ما نمی رسد

وگرنه این سیب شکلش همان است که بود

فقط طعم سیب نمی دهد لعنتی

بن سواق آقای ابر

که از لندن هن هن کنان می آیی

و باسن بر بناهای شهرمی مالی

رودر روی خیابان لئون تئودور:

شیطان بازار      پلاس کاردینال      راسته ی ماهی فروشان

پلیس شب ستارگانی مشکوک بر شانه دارد

پیاده رو جنگلی سنگی

صدای پرنده از دهان شکارچی می آید

امی همسایه کیجای بیا بشیم خانه 

شهسواره قدم بزی بیا بشیم خانه