maziar arefani

maziar arefani mehrdad arefani مهرداد عارفانی jazma www.jazma.org havaye tazeh deklameh دکلمه music iran :link, :visited, :hover, :active

Mehrdad Arefani

پیوندها

ترجمه شعر جهان

دکلمه شعرها

صفحه اصلی

شعرهایی از مازیار عارفانی جنگلی سنگی که پرندگانش سنگی اند و چشم آهوانش سنگی اند و بهارش تنها سنگ می زاید و سنگ : سنگی پر تحرک مثل جنبش ران در دوندگی سنگی به نرمی رودخانه ای از سنگ رودخانه ای از سنگ و ماهیگیری از سنگ و توری از سنگ سنگ تا دندان مسلح به سنگ سنگ پر ازشهوت سنگ در آغوش سنگ تاریخی از سنگ و جنبشی از سنگ و آینده از سنگ این شهر سنگهای بسیاری را به کول می کشد و هوای سینه سنگی اش به هق هق عادت کرده است ومن هر بار که بر استخوانهایش می دوم برهه ای اززمستان و موهای بور تو را می بینم که برعریانی ات سایه می شود آن آرزوها آن دستهای معصوم آن میدان صمیمی را می بینم که حالا دخترانش فاحشه خانه ها را به دوش می کشند و خیابان هاش، خویشاوند هرزه ترین کوچه های جهانند و در اعماق تاریکی خودم را می بینم تکه تکه شده سنگسار شده سنگی دیوانه سنگی فحاش و تند خو که اشک هایی می ریزم به جنس اشک و در اعماق تاریکی فروتر می روم آنجا که مردم در جشنی از نور می رقصند و می گویند: ما خوشبختیم ما خوشبخت تریم ما خوشبخت ترینیم و می خندند از اعماق سنگ -------------------------------------------------------------------------------------------- نوشتن شکلی از زندگی است و مرگ شکلی از خواندن و هر بار که نوشته هایم از تو خالی ست باید فاحشه ای بیاید و با صورت تو پرش کند -------------------------------------------------------------------------------------------- بعد دو سال شمسی با موی مورب [آخر به دل خاک فرو خواهی شد اما] با کفش کرم وشلوار ترک از عشاق می گذری می آیی می نشینی بر صندلی وکیف کتانت را پرتاب می کنی به روی میز و هفتاد شعر من از این شعبده می شود -------------------------------------------------------------------------------------------- بیهوده تلاش می کنی تا برقصی تو گوشواره های قشنگت را گم کرده ای درها را کلید کن پنجره ها را ببند تمام لباس هایت را بپوش -------------------------------------------------------------------------------------------- ما اگر چه می خندیم لباس هایمان کهنه است اما ما اگر چه می خندیم آن ماشین چشم گربه ای را نداریم اما فرصت کافی شاپ و کمی قهوه را نداریم ما می خندیم ما فقط می خندیم چون یکی از خانم های سانتی مانتال پایتخت با سگﹺ پشمالویش از راسته ماهی فروشان می گذرد و ما نئشه هستیم و ما متلک می گوییم و ما می خندیم
شعری در پنج بخش به نام هزار دستان (بخش اول)
میبینی مرا به شکل خالی فنجان و نیم سوخته سیگار با خودت حرف میزنی می سازی ام ویرانم میکنی تکه های ویرانم را می ریزی بر ویرانه های تاریخی ات بلند میشوی کیفت را بر می داری و خارج میشوی غیابم را نیز غایب میکنی حتی نگاه نمیکنی به من در دفتر تلفن واز همین تنهایی ام درون تو اغاز میشود
2
درون تو انچه هستی یک روز من بودم درون درونت در اعماق جانت که حس وفکرت یکی میشدند و من لذت بودم چیزی که نمیخو است نمایان شود در عصر لفافه ها طنز های دو پهلو چند پهلو هزار پهلو و هزاردستان اما تو خیال کردی من صندلی ها را کنار زده ام زده ام به خیابانها و میدانها ومغازه ها تا هزار بار از خودم بپرسم کدامیک از این عروسکها از همه زیباتر است
3
هزاردستان امده اند تا چااقو بکارند تا به غیابمان بتازند به حضورمان شک کنند هزاردستان مترادف ترس و تنهایی و تاریکی اند و چاقو در دل تاریکی میتواند روشن شود تا خون را هماغوشی حضور و غیاب کند هزاردستان حتی هزاردستان هزاردستانند و دفتر تلفن تو در جیب تمام انهاست مدام به من نگاه میکنند و از غیابم میترسند از هم میپرسند : "اخرین بار در کدام خیابان بود" میترسم برگردم به خانه و جای کلید برق را عوض کرده باشند زل میزنم به ازدحام غروب راه می افتم خودم هم نمیفهمم چگونه گم میشوم
4
تو عشق منی زن هزاردستان ویرانت کرده ام تا ویرانه را نشان دهم از تو پنجرهای ساخته ام رو به خیابانها و میدانها و مغازه ها تا بازی بی پایان عروسکها را نکاه کنم اما گاهی چاقویی میدرخشد و کسی صورتش را میچسباند به شیشه خوب که دقت میکنم میبینم خودم هم هزاردستان شده ام ودیگر خودم را نمیشناسم
5
جز دروغگو هیچکس نمیتواند بگوید هزاردستان نبوده یا هزاردستان را نمیشناسد
طرحی که هیچ وقت شعر نمیشود
زن تنش را به شهر فروخت در عوض اتاقی کرایه کرد

....................................................................................................................................................................................

arefani@hotmail.com

Copyright © 2004