پیوندها

کتابخانه

دکلمه شعرها

صفحه اصلی

شهلا بهاردوست

کفشهای سوراخ

 به یاد هنرمند و دوست عزیز تیرداد نصری

رویِ صورتِ مترسکهای نیمه سوخته

دست ها و بوسه ها!

دوان دوان، هول، فرو ریختگان!

معترض نمی شوم!

از عادت گریخته، ترک دارو هم!

من با شما از کجا؟                                            

از پناهگاهِ چهل و پنج متری؟

بهایش گران بود، نمی دانید! 

حسرت تیغی ست بر چشمهایتان

بیهوده آه می کشید!

مگر شما از تبار آزادگان، مشت گره کردگان

داغدارِ بر خاک کشیدگان نبوده اید؟

امروز دردتان چیست؟

تا صدایی بلند، دستی مشت

چماقهایتان هوا می رود!

آه، باز من!

امروز چه دلگیر!

چه دلگیر این خیابان را قدم می زنم

یاد کفشهای ِ سوراخ!

نگاهی در هم، کنارِ پنجره

پشتِ بارانهای ِ فصل، دلی در هوای ِ سفر،

مدام به سیگارش پُک می زد!

می گفت: دیگر دنیا را نمی فهمم!

از این همه تکرار، خسته به رختخواب می روم!

می گفت: حوصلهء وب لاگها را هم ندارم!

می گفت: بچّه ها، مهرداد!

نپرسیدم دنیا کیست، چیست؟

گفتم:

خنده هایت کجا جا مانده ؟

پرچم کجا باید برافراشته؟

بیا همه با هم سفر کنیم! فقط چهار روز! پیش ِ منظر

محمود و نسیم می آیند!

به مهرداد هم می گوییم!

آهی کشید و من سوختم!

تا کنارِ گورهای دسته جمعی

تا میدانهای ِ تیر

تا آپارنمانهای متروک و جسد های خشکیده

تا میان ِ آغوش ِ خیابانی در لندن

و داغش بر پیشانی ِ مردی

که نه مست، که نه پیر، که شاعر بود

هر روز صبح به آرزوهای ِ در پرش دست تکان می داد

بی نگاهی به میزش، که مبادا پایش سست

" نگاه می کند به علف های تاريک روشن پياده رو

آن ها ساکتند "*

قدم به خیابان می گذارد

با نفسهایش تنگ که به ساده نمی اندیشد و نيمه اش که

" آه نمی کشد و

                  ساکت است

لگد کوب شده امّا "*

و من هنوز ...!

* - تیرداد نصری از لگد کوب

هامبورگ، 9 نوامبر 2007

از مجموعهء چکّه ها

www.bahardoost.de